بازدید 1246 بار
یکشنبه 08 اسفند ماه 1395

نام شما:

 

ایمیل:

ایمیل ها را با (,) از هم جدا کنید

 

ارسال یک پیام شخصی:

نقد ادبی در سبک هندی
نقد ادبی در سبک هندی
نویسنده: محمود فتوحی
ناشر: سخن
تاریخ چاپ: چاپ دوم 1385
مکان چاپ: تهران
تیراژ: 2200
شابک : 4_174_372_964
خلاصه: هدف کتاب حاضر آن است تا تصویری از نقد ادبی، دیدگاه‌ها و اندیشه‌های رایج در جامعۀ ادبی فارسی‌زبانان در فاصلۀ سال‌های 900 تا 1200 قمری ارائه دهد.
نقد ادبی در سبک هندی
کتاب
نقد ادبی در سبک هندی
نویسنده: محمود فتوحی
ناشر: سخن
تاریخ چاپ: چاپ دوم 1385
مکان چاپ: تهران
تیراژ: 2200
شابک : 4_174_372_964
خلاصه: هدف کتاب حاضر آن است تا تصویری از نقد ادبی، دیدگاه‌ها و اندیشه‌های رایج در جامعۀ ادبی فارسی‌زبانان در فاصلۀ سال‌های 900 تا 1200 قمری ارائه دهد.

گرچه در سالیان اخیر کتاب‌های زیادی در باب نقد و نظریۀ ادبیات، تألیف و ترجمه شده؛ اما هنوز هم مسئلۀ نقد و نظریۀ ادبی در ایران و به ویژه در عصر صفوی و دوره‌های پس از آن چندان مورد توجه قرار نگرفته است. نویسنده در این تحقیق به مسائل عمدۀ ادبیات و نقد ادبی در متون فارسی نظر داشته است و کوشیده تا دیدگاه‌‌های انتقادی و اندیشه‌های مؤثر در ذوق زمان و روند خلاقیت ادبی عصر صفوی را بررسی کند.

شالودۀ کتاب حاضر بر جستجوی نقد و اندیشه‌های انتقاد ادبی در متون فارسی عصر صفویه استوار است که محصول این جستجو در شش فصل فراهم آمده است.

در فصل اول نویسنده با طرح مبحثی نظری و جامعه‌شناختی دربارۀ نوع ذوق و اندیشۀ ادبی حاکم بر این عصر و ویژگی‌های جامعۀ ادبی در ایران و هند خواسته است تا مقدمات آشنایی خواننده با زمینه‌های فرهنگی ـ اجتماعی ادبیات سبک هندی فراهم شود.

فصل دوم به معرفی مسائل عمدۀ نقد ادبی در این سه قرن اختصاص یافته است. مطالب این بخش غالبا به قلمرو «نظریۀ ادبی» مربوط هستند و نویسنده کوشیده تا آراء و اندیشه‌های متفاوت و گاه متناقض دربارۀ شعر را دسته‌بندی کرده و تصویری نسبتا روشن از دیدگاه‌های نظری ادیبان و منتقدان این سه قرن ارائه دهد.

نویسنده در فصل سوم نسبت میان بلاغت و نقد ادبی را بررسی کرده و گفته علم بلاغت به حیطۀ نظریۀ ادبی مربوط است و نه نقد ادبی؛ از این‌رو به برسی اصول و نظریه‌هایی که در آثار بلاغی مطرح شده، پرداخته و نوآوری‌های محققان بلاغت را معرفی کرده است.

فصل چهارم به بررسی تذکره‌های شاعران اختصاص دارد و آنچه بیشتر مورد نظر بوده، جنبه‌های انتقادی تذکره‌ها است.

در فصل پنجم پنج نفر از منتقدان برجسته (منیر لاهوری، شیدا فتحپوری، حزین لاهیجی، خان آرزو اکبری و غلامعلی آزاد بلگرامی) معرفی شده‌اند و زندگی، آثار، شیوۀ نقد، ذوق و سلیقۀ آنها به تفصیل بحث شده است.

آخرین فصل سیاهه‌ای است از اصطلاحات و واژگان نقد ادبی که آوردن این واژگان در این کتاب دو فایده دارد: یکی اینکه این واژگان، کلید آشنایی با نقد ادبی در سبک هندی است و دیگر اینکه شاید پاره‌ ای از آنها به کار نقد امروز بیاید.